Storythai

............................................................................................
........................................................................................................................

ผมอยู่ในโกดังร้างที่ไหนสักแห่ง ผมนึกไม่ออกหรอกว่าที่นี่ที่ไหน รู้แค่ว่าเมื่อพวกมันโทรมา บอกว่าริวอยู่กับมัน ผมก็ร้อนใจแทบบ้า พอมันบอกทาง ผมก็รีบวิ่งมาแทบไม่คิดชีวิต ครั้นเห็นเขา ผมก็ลืมทุกอย่าง......ลืมทุกอย่างจริง ๆ


ลืมกระทั่งเส้นทางที่วิ่งมา ลืมกระทั่งความหงุดหงิดที่พวกมันใส่ร้ายป้ายสีผม ลืมว่าเรายังคงมึนตึงกันอยู่
สิ่งเดียวที่ผมคิดคือริวปลอดภัยดีหรือเปล่า หากเขาเป็นอะไรไป ความผิดที่ผมไม่อาจปกป้องเขาได้คงเป็นตราบาปกับผมไปชั่วชีวิต

ผมเห็นประตูเหล็กบานใหญ่เลื่อนขึ้นอยู่ครึ่งหนึ่ง ร่างปวกเปียกของเขากองอยู่ตรงนั้น ผมใจหายวาบ สองขาวิ่งเข้าไป แต่ใจผมทะยานไปถึงตัวเขาก่อนแล้ว ร่างไร้สติของเขาพิงอยู่กับลังกระดาษมากมาย สภาพสะบักสะบอมไร้เรี่ยวแรง เนื้อตัวบางแห่งช้ำเลือดช้ำหนอง เลือดสดยังซึมออกมาตามมุมปากที่แดงช้ำ ผมโกรธแทบคลั่ง พวกมันซ้อมริว ริวไม่ใช่คนอ่อนแอที่จะยอมให้ใครทำร้ายง่าย ๆ ต้องมานอนหมดสภาพเช่นนี้ก็เพราะพวกมันใช้วิธีหมาหมู่!

ผมตบแก้มเขาเบา ๆ เขาไม่รู้สึกตัว ลองเขย่าตัวเขาแรง ๆ เขาจึงปรือตาขึ้น ครางชื่อผม ในตอนนั้นเอง ผมได้ยินเสียงครืดคราดจากหน้าโกดัง ประตูเหล็กบานนั้นกำลังปิดลง คราวนี้พวกมันจะมาไม้ไหนอีก ริวบอบช้ำมาก แต่เรารอไม่ได้ ไม่งั้นทุกอย่างอาจแย่ไปกว่านี้ ผมพยุงตัวเขาขึ้น บอกให้เขาอดทน แล้ววิ่งออกไปด้วยกัน ผมประคองตัวริวไป มือผมโอบร่างของริวไว้แน่น ตัวของริวเบาเหลือเกิน ยิ่งคิดก็แค้นใจ ริวตัวแค่นี้.........พวกมันยังเตะต่อยเอาสนุก แค้นอะไรนักหนา ทำไมมันไม่เลือกตามผม ทำไมไม่มาจัดการผมแทน ไอ้สวะเอ๊ย! ถ้าริวอาการทรุด ผมจะไม่มีวันให้อภัยมัน!

อีกเพียงก้าวเดียวเท่านั้น แต่เราก็มาไม่ทัน ผมตบประตูปึงใหญ่ โกดังนี่มีระบบควบคุมเปิดปิดจากด้านนอก มันจงใจล่อผมมาและขังเราสองคนเอาไว้ในนี้......ในขณะที่ผมกำลังงุ่นง่าน ริวก็สูดหายใจลึก เอนกายพิงประตู

"ทิ้งฉันไว้นายก็หนีไปทันแล้ว"

เขาปรายตามองผม หัวเราะเบา ๆ

"เจ้าบ้า" ผมด่าเขา "คิดว่าที่ฉันมาช่วยนาย ก็เพื่อจะทิ้งนายไปงั้นสิ"

"แต่นายก็เคยทำมาแล้ว"

นัยน์ตาไม่ส่อแววใดเหมือนเคย ผมอ่านไม่ออกหรอกว่าเขาพูดขึ้นมาเฉย ๆ พูดขึ้นมาเพื่อตัดพ้อ น้อยใจ หรือแค่พูดเปรียบเปรย ริวเป็นคนนิ่ง เคยเป็นยังไงก็เป็นอย่างนั้น หากเขาไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ ก็อย่าหวังจะได้รู้ ผมไม่พูดอะไร แต่สิ่งที่เขาบอกมันจี้หัวใจส่วนดำที่สุดของผมจนเจ็บแปลบ ผมได้แต่เบือนหน้าไปทางอื่น อากาศในนี้เย็นเหลือเกิน ผมพาเขาเดินกลับไป เราหย่อนตัวลงตรงมุมเดิมที่ผมพบริว

"เป็นยังไงบ้าง" ผมถามเขา แหวกเสื้อเขาออกเพื่อดูอาการ แต่เขาตะครุบเสื้อตัวเองไว้ สีหน้าขึงขังแต่แก้มอ่อนใสระเรื่อขึ้นมานิด ๆ

"แค่นี้ไม่ถึงตายหรอก"

"อย่าดื้อ ให้ฉันดูหน่อย ว่าข้างในช้ำแค่ไหน! พวกนั้นคงรุมซ้อมนายซะเปรม ถ้าพวกฉันอยู่ด้วยนายคงไม่โดนหนักเท่านี้"

ผมดึงดันจะดูแผลเขาให้ได้ แต่ยิ่งยื้อยุดเขาก็ยิ่งหวงห้าม

"ไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไรสิ...... แยก ๆ กันไปก็ดีแล้ว ฉันเจ็บคนเดียวดีกว่าเราเจ็บกันทุกคน"

ผมสีอ่อนตกลงปรกหน้าผากกลมมน คิ้วโก่งเรียวในตอนนี้ดูจะโก่งมากเข้าไปอีกเพราะความเครียดของเจ้าตัว ดวงตาคู่สวยที่เคยใช้มองใคร ๆ ตอนนี้กำลังพักผ่อน ริวหลับตาพริ้บ....... คงเพลียมากแล้ว

ช่องว่างของผมกับริวยังคงมีอยู่ แม้ว่าเราจะกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม หลังจากที่ผมคว่ำบาตรเขามาตั้งครึ่งปี เป็นวิธีที่งี่เง่าที่สุด อย่าบอกเขาเชียวว่าที่ผมทะเลาะกับเขา ไม่ใช่เพราะเขายอมก้มหัวให้อริพวกนั้นหรอก แต่เป็นเพราะเขาทำอะไรไม่ยอมบอกผม ไม่ปรึกษาผม แล้วสุดท้ายเขาก็เจ็บตัวกลับมาคนเดียว ผมเสียใจที่ผมไม่สามารถทำอะไรได้เลย และยังถูกพวกนั้นกลับมาเยาะเย้ยซ้ำเติมให้เจ็บใจเล่น

แล้วผมก็ยังผลักไสเขาอีก ทิ้งเขาให้อยู่คนเดียว ให้เขาไปคบเพื่อนผิด ๆ รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน แต่ผมก็ไม่ยอมทำอะไร

ทั้งที่ผมก็คิดถึงเขามาตลอด อยากรู้ว่าเขาเป็นอยู่ยังไง แต่ทิฐิก็สั่งให้ผมไม่ยอมง้อเขา
ผมทำอย่างนั้นได้ยังไงกันนะ.......

ผมเพิ่งคิดบางอย่างได้ตอนถูกยังกุมิสั่งสอน ศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายที่ผมถือนักหนาบางครั้งมันก็เป็นแค่ความบ้าไร้สาระ พละกำลังที่ผมชอบใช้มีเรื่องมีราวกับคนอื่นไม่ได้พิสูจน์เลยว่าผมแข็งแกร่ง สิ่งที่จะทำให้ผมยืนหยัดอยู่ในโลกนี้ได้อย่างภาคภูมิคือการปกปักรักษา 'ของรัก' ไว้ได้ด้วยความสามารถของตัวเองต่างหาก

ผมค่อย ๆ เอื้อมมือไปจับมือริว มือเขาวางอยู่บนพื้น ผมกุมมือเขาไว้ มือเขาเย็นเฉียบเหมือนกับพื้นปูนที่เรานั่งอยู่ เขาหันหน้ามามองผมอย่างสงสัย มือนุ่มในอุ้งมือผมพยายามดึงออก ผมยิ้มบาง พอเราอยู่กันสองคน ในสถานที่ที่ไม่รู้เวลา ไม่รู้ว่าจะได้ออกไปเมื่อไหร่ ไม่รู้อะไรเลย ความรู้สึกที่ปิดคนอื่นไว้ก็เผยออกมาหมด ต่อหน้ายังกุมิเราพยายามทำให้เขาคิดว่าเราสมานฉันท์ ต่อหน้าเพื่อน ๆ ในห้องเราทำให้เขาคิดว่าเรากลับมาสนิทกันแล้ว แต่แผลในใจเขาที่ผมสร้างไว้ มันกัดกินลึกเหลือทน

ทุกครั้งที่ผมสบตาเขา ผมรู้....... เขาตะขิดตะขวงใจในตัวผม

"ทีหลังอย่าพูดว่าจะยอมเจ็บคนเดียวอีก ไม่ว่าใครเจ็บฉันก็ไม่โล่งใจ โดยเฉพาะนาย"

ริวลืมตามองผม ใบหน้าเขาฉายความแปลกใจ

"ฉันขอโทษ" ผมกระชับมือเขาแน่นเข้า มือเขาอุ่นขึ้นบ้างแล้ว "ฉันจะไม่ทิ้งนายอีก ฉันสัญญา"

ครั้นเขาเข้าใจความหมายที่ผมต้องการสื่อ เขาก็หน้าบึ้งขึ้น เมินไปทางอื่น

"คิดว่าพูดอย่างนี้แล้วฉันจะดีใจงั้นเหรอ"

"ดีใจสิ ถ้านายไม่หลอกตัวเองล่ะก็" ผมบอกหน้าตาเฉย เขาค้อนขวับ "ฉันเป็นคนสำคัญของนายนี่"

ว่าแล้วเขาก็ค้อนผมขวับที่สอง

"เราเป็นคนสำคัญของกันและกัน.....ไม่ถูกเหรอ"

ผมถาม ยิ้มน้อย ๆ พิงตัวลงกับลังกระดาษด้านหลังอีกครั้ง ริวเงียบไปนาน จนผมต้องผงกหัวมอง
แล้วอยู่ ๆ ผมก็หัวเราะเมื่อคิดอะไรได้ ผมไม่อยากเก็บความคิดนั้นไว้คนเดียวเสียด้วย

"เหมือนคำบอกรักเลยนะ"

ผมขอความเห็นจากเขา ริวทำเป็นไม่ได้ยิน กระนั้นผมก็ยังเห็นว่าดวงหน้าขรึมนั้นสีเข้มขึ้น...........
เราไม่ได้พูดอะไรกันอีก ได้แต่จมอยู่กับความคิดของตัวเองเงียบ ๆ จนกระทั่งเช้า

.........................................................................................................
.............................................................................................................................

ผมได้ยินเสียงเหล็กสั่นสะเทือน แสงอาทิตย์ยามอรุณสาดกระทบเปลือกตาผม ประตูเปิดออกแล้ว ผมรีบปลุกริวแล้วเราก็พากันเดินออกมา พอได้นอนพักมาทั้งคืนริวก็เหมือนจะแข็งแรงขึ้น เขาเดินได้เองโดยไม่ต้องให้ผมช่วย อากาศยามเช้าบริสุทธิ์ปลอดโปร่ง ผมกับริวไม่ได้คุยอะไรกันมากนัก ใจหนึ่งก็สงสัยว่าเมื่อคืนนี้ พวกมันขังเราสองคนเอาไว้ทำไม

เสียงไซเรนดังก้องไปทั่ว รถยนต์ของสถานีตำรวจวิ่งเข้ามาล้อมรอบเราเต็มไปหมด

รู้ตัวอีกที ผมก็นั่งอยู่ในห้องสอบปากคำสองคนกับริวเสียแล้ว
หลังจากปฏิเสธข้อกล่าวหาไปรอบที่ล้าน พวกตำรวจก็ออกไปปรึกษากันด้านนอก ทิ้งเราให้อยู่กันตามลำพัง แว่บหนึ่งผมนึกขำเมื่อคิดถึงยังกุมิ ยัยนั่นจะว่ายังไงนะตอนตำรวจไปหาที่โรงเรียนแล้วบอกว่าพวกเราก่อเรื่องอีกแล้ว ผมไม่หวังให้ใครมาเชื่อใจพวกผมหรอก สภาพแบบนี้ ชินเสียแล้ว........ สิ่งที่พวกผมซึ่งถูกตราหน้าว่าเป็นอันธพาลเกเรจะทำได้คือช่วยเหลือกันเอง ปกป้องพวกพ้องและต่อสู้เพื่อคนที่ตัวเองรัก จะมัวรอสังคมที่ไม่เคยยอมรับเราและกฎหมายโง่ ๆ นี่ ชาติหน้าก็คงไม่ได้รับความยุติธรรม

"ออกจากโรงพักได้เมื่อไหร่ฉันจะฆ่ามัน แก้แค้นให้นาย" ผมบอกริวเรียบ ๆ

"อย่าบ้าน่ะ" ริวบอก "ทำอย่างนั้นก็ได้กลับมาโรงพักอีกน่ะสิ"

เราสองคนหัวเราะให้กับความคิดนั้น เงียบกันไปนานเขาก็พูดขึ้น

"ขอโทษ"

ผมหันไป

"เรื่องอะไร"

"ทุก ๆ อย่าง" เขาบอก ดวงตาเขาทอดมองโคมไฟเบื้องหน้า "ขอโทษที่ทำให้นายเป็นห่วง"

ริวถอนหายใจ

"ตอนนั้นฉันเองก็บ้า นึกจะไปก็ไป......"

"พอเถอะ ไม่ต้องพูดแล้วล่ะ"

ผมหยุดเขาไว้อย่างขบขัน ก่อนหันไปหาเขาทั้งตัว สำรวจร่างกายเขาอีกครั้ง เราต่างก็เจ็บตัวบ่อยและรู้ดีว่าแผลที่ได้มานั้นเจ็บทุกครั้ง แต่ไม่เคยเลยที่เราจะแสดงอาการหรือร้องโอดโอยให้ฝ่ายตรงข้ามเบามือ ผมจินตนาการออก แม้แต่ตอนที่ริวโดนซ้อม ต่อให้พวกนั้นมือหนักแค่ไหนริวก็คงไม่ร้องออกมา กลั้นความเจ็บปวดเอาไว้เพื่อไม่ให้พวกมันหัวเราะเยาะเอาได้

"ยังเจ็บอยู่มั้ย"

ผมถามเขา เอื้อมมือไปสัมผัสรอยแตกที่มุมปาก เขาเบ้หน้านิดหน่อย

"ไม่เจ็บมากหรอก แต่นายน่ะ......ถ้าเมื่อคืนไม่มาตามที่พวกมันบอกก็ไม่ต้องเป็นแพะไปกับฉันแล้วแท้ ๆ"

ผมขมวดคิ้ว ดุเขา

"ทำไมพูดแบบนั้น ฉันบอกแล้วไงว่าจะไม่ทิ้งไปอีก จะขึ้นสวรรค์ลงนรกหรือไปหัวหกก้นขวิดที่ไหนก็จะไปด้วยกัน"

ริวฟังคำผมแล้วทำหน้าแปลก ๆ เขาเก้อไปเล็กน้อย ถามเสียงอุบอิบ

"ตกลงนายบอกรักฉันอยู่รึเปล่าเนี่ย"

"คิดว่ายังไงล่ะ"

............................................................................................
.............................................................................................................

end.

ผลมาจากโกคุเซนตอนที่สองที่ออนแอร์ไป
แอบคิดว่าอยู่ในโกดังด้วยกันทั้งคืน มีซัมธิงรึเปล่าน้อออ หุหุ

chichan :: ขอโทษนะคะ ^^' ที่ขยันแช่อิ่มไปหน่อย
อินุ :: ตอนหลัง ๆ นี่ก็ชักไม่แน่ใจตัวเองค่ะ เพิ่งสังเกตว่าชอบใส่บทกู๊ดแมนให้ยามะพี 555
Ktokung :: ดีใจนะคะที่ชอบ 55 .......ความจริงแล้วเรื่องนี้.....ง่าๆๆ อยากบอก แต่เดี๋ยวสปอยล์เนื้อเรื่องง่ะ แฮะๆ